IMG_8835

Κάτι σαν editorial

Your Balls

Κάτι έπρεπε να γράψω για πρώτο κείμενο όμως. Κάτι σαν editorial.

Καλησπέρα καλησπέρα. Η εισαγωγή, μου έσκασε βλέποντας τον Σταύρο να μπαίνει στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ προσποιούμενος πως έχει την λύση που θα σώσει τον ελληνικό λαό. Πάντως, εδώ που τα λέμε, όταν περπατάει ο Σταύρος φέρνει στο μυαλό παλαίμαχο ποδοσφαιριστή Α’ Εθνικής. Κάτι μεταξύ Ζαγοράκη και Γιάννη Ιωαννίδη. Η αναγωγή, εύκολη.

Έχουμε πήξει στους ήρωες, στους πατριώτες. Πολύ ευπατρίδες γύρω μας. Κατά βάθος, τουλάχιστον η δική μου γενιά των 40, γνωρίζει πολύ καλά μέσα της πως για τα δεινά της χώρας, μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν τα editorial των περιοδικών. Κάνε αυτό, κάνε εκείνο για να είσαι in, τορπιλίζοντας το απαίδευτο μυαλό μας με πληροφορίες που δεν είχαμε - έχουμε ανάγκη.

Περιοδικά που σου έδειχναν πως η μετάβαση από την σαρδέλα Καλλονής στο sashimi είναι κάτι εύκολο και must. Στήλες ντεμέκ ειδημόνων, για το ποιες είναι οι τάσεις στην μόδα του coolness και του wellness. Γενικά, είχε ανθίσει μια μορφή γκεμπελισμού σε έναν λαό που μέχρι τότε νόμιζε πως ο Παπανδρεισμός ήταν κάτι καλό χωρίς να έχει πάρει μυρουδιά πως ο Σοσιαλισμός ήταν αλά καρτ.

Σιχαίνομαι τα editorial από τότε που ήμουν εξάρτημα των περιοδικών. Θα μου πεις, ρε φίλε (κομψά) ήσουν μέσα και τώρα τα χώνεις; Ομολογώ, όπως ο Βαλάντης φίλοι μου.

Κάτι έπρεπε να γράψω για πρώτο κείμενο όμως. Κάτι σαν editorial.  H ιδέα του Sugargreece, μου ήρθε βλέποντας έναν καθωσπρέπει πεντακάθαρο 80αρη να διαβάζει την ΕΣΤΙΑ και την συμβία του, να του δίνει το χάπι για την πίεση στον Βάρσο στην Κηφισιά. Σαν επαρχιώτης στην Ομόνοια το 1970 και για κάνα πεντάλεπτο, ένιωσα, θυμήθηκα, αναρωτήθηκα, ντράπηκα, είπα ευχαριστώ, και διερωτήθηκα για το ποσοστό της μαλακίας που με δέρνει *σημειωτέων, στους εσωτερικούς σου μονολόγους, ποτέ μην διερωτάσαι πόσο μαλάκας είσαι*. Μια εικόνα, μια κατάσταση γεμάτη υγεία, sotto voce. Για να τρολάρω λίγο, πιστεύω πως ο παππούς και η γιαγιά ήταν τρελά γιόγκι. Το ολιγόλεπτο zen, μου το διέκοψε το κινητό. Back to reality.

 

Τηλεφώνησα στον Κούτση περιγράφοντας την ιστορία μιας και ο ίδιος είναι θαμώνας στο κατάστημα. Ποιος είναι ο Κούτσης τώρα θα μου πεις. Φωτογράφος, καθηγητής φωτογραφίας, με μια καλλιτεχνική ματιά στην ζωή ο οποίος πιστευώ πως ζει την εποχή του 60. “Εμ, στάλεγα μου λέει. Δηλητηριάζουμε την ζωή μας με άχρηστα πράγματα, άχρηστες πληροφορίες, Σκεφτόμαστε αρνητικά..”. Μούκανε το κεφάλι καζάνι. Τον κόβω. Βάλε πλάτη να κάνουμε ένα site που θα σε κάνει να φαντάζεσαι την ιστορία του λέω. Γιατί όπως έλεγε και ο Γιάννης Βούρος “Εσύ αποφασίζεις”.

To Sugargreece είναι κατά βάθος μια φωτογραφική πλατφόρμα με καθημερινές ιστορίες από εικόνες όπου μπορείς την ιστορία να την ζυμώσεις εσύ όπως θέλεις με το μυαλό σου και με τις δικές ανάγκες. Πολύ εικόνα. Ας ασπαστούμε τον Edward Steichen  “A portrait is not made in the camera but on either side of it”.

Θεωρώ υποχρέωση μου να ευχαριστήσω μέσα από αυτές τις αράδες τα παιδιά που βοήθησαν να στηθεί το Sugargreece. Τον Κούτση για τις ιδέες του, την Σόνια που μας πάει καρότσι κάθε μέρα με τα προγράμματα της, τον Ζαρκαδάκη τον πιο φιλότιμο χοντρούλη της  Ά Αθηνών, τον Θεσσαλό illustrator Θάνο, τον ζεν πρεμιέ  Σταματίου για την σκηνοθεσία και την εικόνα, το φωτοκομάντο Καλαβρουζιώτη, τον Χριστόφορο (ξάδελφο του Βιολάρη) που μοιράζει αγάπη στην ομάδα ψήνοντας μας να ασχοληθούμε με το reiki και την yoga. Kλείνω, κλείνω. Τον Μακρίδη, τον Χρυσάκη (χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχε site), τον καλημέρα καλησπέρα Ευφραιμίδη, την ξανθή αγαπημένη παναγιά Έυη, το τσακαλάκι την Κική Κ. το επώνυμο άστο, τον τεράστιο Ζαραφωνίτη, τον Αζαδέλη, τον Μαρτίδη και το ποδήλατο του, τον Γιώργο Ρομπόκο (θυμηθείτε το όνομα). Τον Μιλτιάδη, τον πιλότο φωτογράφο (χωρίς drones), τον Φραγκάκη, την Ελένη και τον Mανιάτη. Αυτοί είναι οι PIXTER αυτοί είναι το Sugargreece. 

Last but not least, τον Ben, το "όπλο'' την Κατερίνα και τον καυστικό Greektotti.

Read More

Share