22  οικια θησέα

Ίντα ψηφιδωτά, ε Κουμπάρε;

Culture

Έλα Θείε, η ιστορία της πατρίδας μου είναι! Ντροπή να μην την ξέρω.

Μόλις είχα προσγειωθεί στην ιδιαίτερη πατρίδα μου την Κύπρο και είχε έρθει ο αδελφότεκνος μου, να παραλάβει το θείο του τον Καλαμαρά από το αεροδρόμιο της Λάρνακας. Θα πηγαίναμε Λεμεσό για να γιορτάσουμε τα 100 χρόνια του πατέρα μου. Σάββας ο πατέρας, Σάββας και ο εγγονός... μοναδικός συνεχιστής της δυναστείας. Στη διαδρομή του ανέφερα ότι θα ήθελα να επισκεφτώ τη Πάφο να δω το φημισμένο κάστρο της.

-Εν έσι πρόβλημα θείε΄μ, θα το κανονίσω εγώ. Αύριο το πρωί η ώρα οκτώ θα περάσω να σε πάρω.

Ξεκινήσαμε νωρίς, περάσαμε και από τη πέτρα του Ρωμιού από όπου σύμφωνα με τη παράδοση αναδύθηκε η Αφροδίτη και η ώρα 9:00 είχαμε φτάσει Πάφο. Παρκάραμε, όπλισα τη μηχανή και ετοιμάστηκα να φωτογραφίσω σκάφη, τουρίστες και φυσικά το μεσαιωνικό κάστρο που δέσποζε επιβλητικό. Ένοιωθα σαν τουρίστας και εγώ, φωτογράφισα το κάστρο μέσα έξω.

Ήταν η ώρα 11:00. Ωστόσο ένοιωθα ότι ο Σαββάκης βιαζόταν πολύ. Σκέφτηκα ότι το παιδί θα είχε κάποια άλλη δουλειά ή υπολόγιζε τον καυτό ήλιο που είχε αρχίσει να μας τσουρουφλίζει... τρυφερά.
-Πάμε για καφέ;
-Όχι ακόμα θείε ΄μ, μου απάντησε με ένα πονηρό χαμόγελο.
-Θα σε πάω στο αρχαιολογικό πάρκο να δεις τα ψηφιδωτά.

Ίντα ψηφιδωτά, έ κουμπάρε, λαλώ του.
-Πάμε και θα δεις, εδώ κοντά είναι και οι τάφοι των βασιλέων αλλά δεν προλαβαίνουμε να πάμε σήμερα.
Οι «Τάφοι των Βασιλέων». χρωστάνε το όνομα τους στο μέγεθος και τη μεγαλοπρέπεια τους. Σε αυτούς δεν έχουν ενταφιαστεί βασιλιάδες αλλά κάποιοι που ανήκαν στην αριστοκρατία της Πάφου.

-Από πότε είναι αυτοί;

-Χρονολογούνται από τα Ελληνιστικά και πρώτα Ρωμαϊκά χρόνια και είναι σκαλισμένοι σε βράχους. Μοιάζουν πολύ με τάφους που βρέθηκαν στην Αλεξάνδρεια και αυτό δείχνει ότι τα Ελληνιστικά χρόνια θα πρέπει να υπήρχαν στενές σχέσεις μεταξύ των δύο πόλεων.

Τον κοίταζα με απορία. Καλά ξεναγός είσαι; Που τα ξέρεις όλα αυτά;
-Έλα θείε, η ιστορία της πατρίδας μου είναι! Ντροπή να μην την ξέρω.

Φτάσαμε σε λίγα λεπτά στον αρχαιολογικό χώρο και μου είπε ότι υπήρχαν εκεί οι οικίες του Αιώνα, των τεσσάρων εποχών, του Διονύσου, του Θησέα και του Ορφέα.
Μέσα σε αυτές τις οικίες ή επαύλεις υπάρχουν υπέροχα μωσαϊκά.

-Μην ανησυχείς θείε μ θα δούμε τόσα, όσα αντέχεις.
Η οικία του Διονύσου πήρε το όνομα της γιατί σε πολλά μωσαϊκά απεικονίζεται ο Διόνυσος. Όπως βλέπεις είναι ένα πολυτελέστατο κτίσμα της ρωμαϊκής περιόδου που ανήκει στον τύπο της ελληνιστικής οικίας. Πραγματικά το κτίσμα, τα ψηφιδωτά αλλά και οι εκπληκτικές γνώσεις του ανιψιού μου με άφηναν άφωνο.Βγαίνοντας από την οικία του Διονύσου κατευθυνθήκαμε προς την οικία του Αιώνα. Μόνο ένα τμήμα αυτής της οικίας έχει ανασκαφεί μέχρι στιγμής και η αναστήλωση της έχει γίνει με χορηγία του ιδρύματος Αναστάση Γ. Λεβέντη.

Ήταν τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός μου που δεν είχα πάρει είδηση πόσο ζέστη έκανε. Το κατάλαβα κεραυνοβόλα μόλις βγήκαμε έξω για να χαρούμε τα ψηφιδωτά της έπαυλης του Θησέα που ήταν... υπαίθρια.

Η εντυπωσιακή έπαυλη του Θησέα είχε τόσο μεγάλες διαστάσεις που περιελάμβανε πάνω από εκατό δωμάτια. Θεωρείται ότι ήταν οικία κάποιου ανώτατου αξιωματούχου και κτίστηκε στο δεύτερο μισό του 2ου μ.χ. αιώνα πάνω στα ερείπια παλαιότερων οικιών της Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής περιόδου. Όλα τα δάπεδα της οικίας ήταν διακοσμημένα με ψηφιδωτά απαράμιλλης τέχνης που ήταν πραγματικά κομψοτεχνήματα. Το ψηφιδωτό που απεικονίζει τον Θησέα να παλεύει με τον Μινώταρο μέσα στον λαβύρινθο θεωρείται το αρχαιότερο και χρονολογείται στο τέλος του τρίτου μ.χ. αιώνα.

Με είχαν εντυπωσιάσει τόσο πολύ όλα αυτά κι ένοιωθα τόσο μεγάλο ενθουσιασμό που πολύ θα ήθελα να πηγαίναμε και στις άλλες δύο οικίες, αλλά ο ιδρώτας που έτρεχε ποτάμι από την Κυπριακή ζέστη και υγρασία του Ιουλίου, μου άλλαξε γνώμη.

Το ψηφιδωτό που απεικονίζει τον Θησέα να παλεύει με τον Μινώταρο μέσα στον λαβύρινθο θεωρείται το αρχαιότερο και χρονολογείται στο τέλος του τρίτου μ.χ. αιώνα.  Δεν άντεχα άλλο! Είχε φτάσει η ώρα της επιστροφής! Γύρισα και κοίταξα τρυφερά τον νεαρό ξεναγό μου, που μου πρόσφερε μια αναπάντεχη ξενάγηση σε ένα πολύτιμο και ανεκτίμητο πλούτο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Αφού τον ευχαρίστησα μέσα από τη καρδιά μου του είπα:   -Ε, κουμπάρε πάμεν για καμιάν σεφταλιάν και μιαν κρύαν μπύραν; -Πάμε θείε μ. Κάτσαμε σε ένα κέντρο στη μαρίνα με θέα τη θάλασσα και τα αμέτρητα σκάφη. Η πρώτη γουλιά της κρύας μπύρας στο παγωμένο ποτήρι, με συνέφερε. Ο νους μου ξεκίνησε το καθιερωμένο του παιχνίδι! Έβγαλες καλές φωτογραφίες; Αποτύπωσες στο ελάχιστο έστω, την ομορφιά αυτών των υπέροχων κομψοτεχνημάτων;
Share