small

Τα πράγματα είναι σοβαρά, γι’ αυτό…

Magazine

..η ζωή είναι μια φάρσα, ένα χαμόγελο, μια ματιά.

…πάρε τη ζωή στην πλάκα, αλλιώς θα σε πάρει αυτή στα σοβαρά και μάλλον θα έχεις πρόβλημα σύντροφε καναλοβαρεμένε και συμπαθέστατε τηλεορασόπληκτε ευρωλιγούρη. Το ξέρω ότι ακούγομαι τεμάχιον ωσάν ξερόλας μπάρμπας αποτυχημένος συμβουλάτορας, ο οποίος ανάλωσε τη μίζερη ζωή του σε κωμικές αντιφάσεις τύπου «μην ακούς κανέναν, εμένα ν’ ακούς!», όμως πρέπει. Πρέπει, γιατί άμα έχεις παραλάβει σετ τον ΕΝΦΙΑ και τη δεύτερη δόση του φόρου εισοδήματος, χρωστάς τον ΦΠΑ και μαζεύεις τα ψιλά μήπως και σουμάρεις εγκαίρως τα τέλη κυκλοφορίας, είσαι στα πρόθυρα (μη σου πω και στα υστερότερα)  της κρίσεως της νευρικής και τα μυαλά στο μούλτι, ούτως ειπείν και τρόπον τινά. Τελεία.

Για να μην πλατιάζουμε σύντροφε και θεωρώντας ως δεδομένο ότι είσαι ον ενταγμένο πλήρως στο νεοελληνικό περιβάλλον πληρωμών, σε αγγίζουν τα κάπιταλ κοντρολς και περνάς περισσότερη ώρα στο γουέμπ μπάνκινκγ από το φέισμπουκ, παρακαλώ λάβε σοβαρά υπόψιν τη συμβουλή παύλα ιατρική γνωμάτευση την οποία ανιδιοτελώς κι απλόχερα μοιράστηκα μαζί σου εξαρχής του κειμένου τούτου του παρακειμένου. Πάρε τη ζωή στην πλάκα, αλλιώς πάρε τα προζάκ για πλάκα κι αν προλάβεις την αναστολή της εγκεφαλικής σου δυσλειτουργίας της ρημάδας, την πρόλαβες. Εξηγούμαι:

Μέσα στην εκτεταμένη μιζέρια, το σκηνικό απέραντης μίρλας και κατήφειας στο οποίο είμεθα άπαντες υποχρεωμένοι δια νόμου να διαβιούμε ως δυστυχείς, υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει  πολύ και αστείρευτο χαμόγελο σύντροφε. Χαμόγελο που παρέχεται δωρεάν σε τεράστιες ποσότητες, δεν παχαίνει, δεν κονταίνει, δεν ανεβάζει χοληστερίνη και τριγλυκερίδια. Αρκεί να το αναζητήσεις, διαφορετικά αυτό θα περνάει από μπροστά σου γενναιόδωρα και εσύ θα το αγνοείς, ωσάν υπερήλιξ καφενόβιος ὅστις αναζητά απεγνωσμένα τα γυαλιά που φορά πάνω στη μύτη του. Κατάντια λέμε…

Λοιπόν, για να μπούμε επιτέλους στο ψητό, καθόσον έχουμε μπουχτίσει τα όσπρια με τα οποία μας έχουνε φλομώσει εσχάτως, έχω βαρεθεί όλους εκείνους τους φωτογράφους, που μπαίνουν στο τρυπάκι και αρπάζουνε μια dslr «να!» με το συμπάθιο, κοτσάρουνε πάνω της ένα φακό που στο τέρμα ζουμ διαβάζεις εύκολα το σίριαλ νάμπερ από εγκαταλελειμμένη σεληνάκατο στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού και καταγράφουν ανελέητα όση δυστυχία και κακομοιριά προλαβαίνουν. Κι όταν λέω όλους, εννοώ όλους! Μ’ εμένα πρώτο. Με βαρέθηκα. Προσωρινά πάντα, καθόσον είναι πιο πιθανό κι από την πιθανότητα να ξαναπάρει ο γαύρος πρωτάθλημα ότι θα (ξανά) υποπέσω στο θλιβερόν αυτό αμάρτημα, αλλά σήμερα με βαρέθηκα. Γι΄ αυτό και η προτροπή, γι’ αυτό και η μετάλλαξη. Τελικά στο δρόμο δεν έχει μόνο κλάμα. Έχει και γέλιο. Πολύ γέλιο, ιαματικό της ψυχής, εκτονωτικό και λυτρωτικό συνάμα. Αρκεί η καλή πλευρά του εαυτού σου να έχει θέσει τα όρια που πάντοτε πρέπει να μπαίνουν και έχουν να κάνουν με την εξασφάλιση της αξιοπρέπειας του θέματος και κατά συνέπεια τη δική σου την ίδια και θα διαπιστώσεις ότι αφήνεις πολύ γέλιο να σου ξεφεύγει.

Ιν κονκλούζιον που λέμε και τα καλοκαίρια κάτω από τον πλάτανο στο χωριό, μπαϊλντισμένε σύντροφε, η ζωή είναι μια φάρσα, ένα χαμόγελο, μια ματιά. Αν θέλεις στα σοβαρά να την ζήσεις όπως πρέπει, παρ’ την εντελώς στην πλάκα, άλλη ελπίδα δεν έχεις…

Share