sikinos48_DSC_3291

Σίκινος: εδώ είναι άγονη γραμμή με τα όλα της

Magazine

Άλλωστε, με χαμηλές ταχύτητες βλέπεις καλύτερα. Τα πόδια πάνε παντού, τουλάχιστον όπου αντέχεις.

Τα μέσα του καλοκαιριού στη Σίκινο θυμίζουν τέλος καλοκαιριού σε άλλα, πολυσύχναστα μέρη. Οι ρυθμοί είναι αργοί, οι τουρίστες λίγοι (της μιας εβδομάδας οι περισσότεροι) κι αρχίζουν αμέσως να γνωρίζονται μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται ποτέ να βιαστείς για κανέναν λόγο. Η πρόκληση ήταν να τη γυρίσουμε χωρίς αυτοκίνητο, ξέροντας πως ούτως ή άλλως οι τέσσερις τροχοί δεν φτάνουν παντού.  Άλλωστε, με χαμηλές ταχύτητες βλέπεις καλύτερα. Τα πόδια πάνε παντού, τουλάχιστον όπου αντέχεις.

Η πορεία θα βγάλει σε παραλίες όπως το Διαλισκάρι, οικισμούς και εκκλησίες, στην Ζωοδόχο Πηγή, την Αγία Παρασκευή και τον Άγιο Παντελεήμονα, μονοπάτια που ξεκινούν εκεί που το αυτοκίνητο αναγκαστικά εγκαταλείπει. Οι ντόπιοι θα ανηφορίσουν αρκετή ώρα μέχρι τους Αγίους τους,∙ αργότερα θα γκρινιάξουν ίσως λίγο για την κούραση και για τα αγκάθια που κολλάνε στα ρούχα και τσιμπάνε τα πόδια. Όμως στη φωνή υπάρχει και καμάρι διπλό: ένα για τις μεγάλες τους γιορτές κι ένα για τους ίδιους, που αξιώθηκαν και φέτος να ανέβουν.

Τα μονοπάτια του νησιού είναι πολλά. Ένα φαινομενικό μειονέκτημα (η απουσία μεγάλου οδικού δικτύου) μετατράπηκε σε πλεονέκτημα: η συνεργασία του Δήμου Σικίνου με την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού έδωσε πνοή στο πρόγραμμα “Μονοπάτια Πολιτισμού”. Επτά πεζοπορικά μονοπάτια συνολικού μήκους σχεδόν 56 χιλιομέτρων που μπορούν να σου γνωρίσουν όλη τη Σίκινο με έναν μοναδικό τρόπο. Το (αρκετά εύκολο) μονοπάτι αρ.3 που ενώνει το Κάστρο με την Αλοπρόνοια, τα δυο σημεία στα οποία ισορροπεί η ζωή στη Σίκινο, έχει μήκος 3,8 χιλιόμετρα. Ακολουθώντας το θα δεις το θυμάρι και την κάπαρη ανθισμένα, εκκλησάκια όπως του Αγίου Βλασίου να ξεφυτρώνουν μπροστά σου, τις αναβαθμίδες χωρίς τις οποίες δεν θα υπήρχε έδαφος για καλλιέργεια στην Σίκινο και την Αλοπρόνοια από ψηλά όπως σου αποκαλύπτεται μετά από κάποιες στροφές

Αν θέλεις να πας στις αρκετές παραλίες που δεν φτάνει αυτοκίνητο, θα χρειαστείς τον Δημήτρη με την βάρκα του. Ξεκινώντας από το λιμάνι της Αλοπρόνοιας, θα κάνει ένα δρομολόγιο προς Σαντορινέικα και Άγιο Παντελεήμονα κι άλλο ένα προς την παραλία Μάλτα το πρωί, με επιστροφή το απόγευμα. Αν δε φυσάει βοριάς, θα σε πάει και στην Μαύρη Σπηλιά, που είναι προσβάσιμη μόνο από τη θάλασσα. Το πλεονέκτημα των λίγων επιβατών είναι πως οι συνεννοήσεις για την ώρα της επιστροφής είναι πιο εύκολες. Ο Δημήτρης είναι 37 χρονών, αλλά έχει ήδη 20 χρόνια στη βάρκα (ξεκίνησε μαζί με τον πατέρα του) και, φυσικά, ξέρει τη θάλασσα γύρω από το νησί σαν την παλάμη του χεριού του. Όταν αραιώσει λίγο ο κόσμος, σίγουρα θα βρει ευκαιρία για αστεία και διηγήσεις.

Η κυρία Φλώρα έχει το μοναδικό σούπερ μάρκετ του νησιού. Σε περίπτωση που μπεις αμέσως μετά το δρομολόγιο που έτυχε να εφοδιάσει το νησί, βλέπεις με θαυμασμό σχεδόν όλα τα ράφια και τα ψυγεία γεμάτα. Όσο περνάνε οι μέρες καταλαβαίνεις πως ό,τι τελειώνει, απλώς δεν υπάρχει μέχρι να έρθει το επόμενο φορτίο – συνήθως 7 με 10 μέρες μετά το προηγούμενο. Ένας κύριος μπαίνει ψάχνοντας μέλι θυμαρίσιο. Η κυρία Φλώρα τον ρωτάει πότε φεύγει. Το μέλι άργησε φέτος γιατί έπεσαν πολλές βροχές κι οι μέλισσες ακόμα τρυγάνε. Αν δεν φύγει πολύ σύντομα, ίσως το προλάβει.

Η γωνιά όπου συναντιούνται το σούπερ μάρκετ, το εστιατόριο και η άκρη της παραλίας είναι η πιο ζωηρή της Αλοπρόνοιας. Εδώ αρχίζεις από τη δεύτερη μέρα κιόλας ν’ αναγνωρίζεις πρόσωπα και να πιάνεις κουβέντα. Πολλοί είναι οι ξένοι που γνωρίζουν τους ντόπιους με τα μικρά τους ονόματα και μιλάνε με σπαστά ελληνικά – φαίνεται πως στη Σίκινο βρήκαν το “χωριό” τους. Κάθε καινούρια φάτσα γίνεται αντιληπτή από τους “παλιούς”, οι παρέες δίνουν τα ραντεβού τους και η διαδρομή θάλασσα – τραπεζάκι με ούζο είναι πανεύκολη. Κάποια βράδια εδώ θα στηθεί και το αυτοσχέδιο θερινό σινεμά πάνω στην άμμο.

Το ΚΤΕΛ είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνεις τις βασικές διαδρομές στους δύο, όλους κι όλους, δρόμους του νησιού: από την Αλοπρόνοια στη Χώρα και την παραλία του Αγίου Γεωργίου, και από τη Χώρα στο Οινοποιείο Μάναληκαι την Επισκοπή. Αν ξεμείνεις κάπου μετά το τελευταίο δρομολόγιο (στο Οινοποιείο ειδικά είναι πολύ εύκολο, με τον συνδυασμό ηλιοβασίλεμα – κρασί – ελληνική Πολυνησία στα πόδια σου – κερασμένο τσίπουρο από τον ιδιοκτήτη), έχεις την επιλογή να πάρεις τηλέφωνο τον οδηγό. Πολύ πιθανό ότι θα έρθει να σε μαζέψει με το αυτοκίνητό του, εκτελώντας χρέη ταξί.

Όλα τελικά πάντως οδηγούν στον βασιλιά του νησιού: το πλοίο που την συνδέει με τον Πειραιά, το “Αδαμάντιος Κοραής”. Το πλοίο είναι η παλλόμενη αρτηρία που δίνει ζωή στο κύτταρο που λέγεται Σίκινος. Ακόμα και το καλοκαίρι, η σύνδεση δεν είναι καθημερινή κι αυτό εντείνει την αδημονία και τον αναβρασμό της αναμονής. Το ΚΤΕΛ προσαρμόζει τα δρομολόγιά του για να εξυπηρετήσει τους επιβάτες. Παρέες κατεβαίνουν στο λιμάνι για να υποδεχτούν ή να αποχαιρετήσουν φίλους και συγγενείς. Υπάλληλοι κι ιδιοκτήτες των ενοικιαζόμενων που περιμένουν τους νέους επισκέπτες, οι επαγγελματίες με τα φορτηγά για τον ανεφοδιασμό των μαγαζιών, το συνεργείο του ΟΤΕ που γυρίζει την άγονη γραμμή για να επισκευάσει βλάβες, όλοι βρίσκονται εδώ. Και η πιτσιρικαρία του νησιού, που ετοιμάζεται για την ιεροτελεστία: την βουτιά στα απόνερα του πλοίου καθώς αυτό φεύγει από το λιμάνι, τον δικό της τρόπο να πει “εις το επανιδείν”.

Η Σίκινος με λίγα λόγια; Η απόκοσμη αίσθηση να είναι κατακαλόκαιρο και να βλέπεις γύρω σου λίγους ανθρώπους συνηθίζεται κι αμέσως μετά μετατρέπεται σε οικειότητα. Το νησί είναι μικρό. Δεν θέλει να σε ζορίσει, δεν θέλει να αφήσεις εκκρεμότητες για μια επόμενη φορά, που ίσως δεν έρθει. Όσο το περπατήσεις, τόσο θα το γνωρίσεις. Οι ορίζοντες είναι μεγάλοι, το φως και το μπλε εκτυφλωτικά. Κι ακόμα και το κατακαλόκαιρο, δεν μπορείς να μην υποψιαστείς πώς θα είναι εδώ σε μερικούς μήνες, με τα λιγοστά δρομολόγια, τη σοροκάδα να χτυπάει το λιμάνι αλύπητα, το νησί να κλείνεται στον εαυτό του για να επιβιώσει κι απ’ αυτόν το χειμώνα. Υποψιάζεσαι τη ζωή που αγριεύει και θαυμάζεις τους λιγότερους από 300 μόνιμους κατοίκους, αλλά και τον καπετάνιο του πλοίου που έρχεται από τον Πειραιά ως αιμοδότης.

Ίσως η επόμενη πρόκληση να είναι αυτή: μια χειμερινή επίσκεψη.

INFO

* Το τηλέφωνο του Δημήτρη με την βάρκα για τις παραλίες: 6937-261800
* Λεωφορείο: Τακτικά δρομολόγια Αλοπρόνοια - Χώρα – Επισκοπή και Αλοπρόνοια – Χώρα – Άγιος Γεώργιος (τηλ. οδηγού: 6937 865866)
* Φλώρα ΜΑΡΚΕΤ: Αλοπρόνοια - Τηλ: 22860.51214, Fax: 22860.51100
* Μονοπάτια Πολιτισμού: http://www.monopatiapolitismou.gr/?p=562
* Οινοποιείο Μάναλης: 2,5 χλμ. από τη Χώρα Σικίνου, στον δρόμο προς Επισκοπή -τηλ. 6932272854, 6983031796
E-mail: info@manaliswinery.gr

Share